Ravent ve Işgın
(Rheum rhabarbarum / Rheum ribes)
Ravent (Rheum rhabarbarum), ülkemizde Doğu Anadolu'da yetişen ve "Dağ Muzu" olarak bilinen meşhur akrabası Işgın (Rheum ribes) kadar tanınmaz. Ancak dünya mutfağında, özellikle Avrupa'da tatlıların kraliçesidir.
- Işgın: Genellikle çiğ olarak ve tuzlanarak tüketilir. Yabani olarak dağlarda yetişir.
- Ravent: Sapları pişirilerek (turta, reçel, kek) yenir. Kültüre alınmış bir bitkidir.
- Ortak Nokta: Her ikisinin de sadece sapları yenir. Yaprakları zehirlidir! (Oksalik asit içerir).
Avrupa'da Ravent yetiştiriciliği oldukça ilginçtir. Bitki, dışarıda iki yıl büyüdükten sonra kışın karanlık kapalı ortamlara alınır.
Fotosentez yapıp tadının bozulmaması ve saplarının kıpkırmızı kalması için yılın ilk hasadı zifiri karanlıkta veya "mum ışığında" yapılır. Bir sebze için oldukça romantik bir hasat, değil mi?
Ravent, 5000 yıldır Çin ve Arap tıbbında kullanılır. 14. yüzyılda İpek Yolu üzerinden Halep ve İzmir limanlarından Avrupa'ya ulaştırıldığı için adı uzun süre "Türk Ravendi" olarak kalmıştır.
Daha sonra ticaret yolu Rusya'ya kayınca adı "Rus Ravendi"ne dönüşmüştür. O dönemde o kadar kıymetliymiş ki; tarçın ve safrandan kat kat pahalıya satılırmış. Marco Polo bile seyahatlerinde bu bitkinin kaynağını aramıştır.
Çin mitolojisine göre tarımı insanlığa öğreten "Kutsal Çiftçi" Shennong Baba, tüm bitkileri kendi üzerinde deneyerek özelliklerini keşfedermiş. Ravent de insanlara öğrettiği şifalı bitkilerden biridir.
Efsaneye göre Shennong, "sarı otlu" zehirli bir bitkiyi denerken panzehirini içmeye vakit bulamadan insanlık için kendini feda etmiştir. Çinliler her yıl onu anarken, aslında insanlık için hayatını riske atan tüm o adsız kahramanları anarlar.