Şeftali
(Prunus persica)
Bademle yakın akraba olan Şeftali (Prunus persica), lezzeti ve kendine has dokusuyla en sevilen meyve ağaçlarından biridir.
Romalılar ona "Malum persicum" yani İran Elması demişler. Bilimsel adı da "Persica"dır. Ancak bu büyük bir coğrafi yanılgıdır.
Şeftali aslında günümüzden 6-8 bin yıl önce Çin'in kuzeybatısındaki dağ vadilerinde ehlileştirilmiştir. Fosil kayıtları atasının 2.6 milyon yıl öncesine dayandığını gösteriyor.
Bazı insanların tüylü meyvelere dokunamadığını, hatta yiyemediğini biliyor muydunuz? İşte onlar için müthiş bir buluş var: Nektarin.
Nektarin farklı bir meyve değildir; şeftalinin tüysüz bir alt türüdür (var. nucipersica).
Şeftali nazlıdır; meyve verebilmesi için kışın en az 500 saatlik bir "soğuklama" dönemi geçirmesi gerekir.
- Seyreltme Şart: Ağaçtaki tüm tomurcukların meyve vermesine izin verirseniz meyveler küçük ve tatsız olur. Tomurcukları elle azaltmalısınız.
- Hastalık: Kış yağmurları "yaprak kıvrılması" hastalığını tetikleyebilir. İlaçlama gerekebilir.
Çin'de: Şeftali çiçeği yapraktan önce açtığı için baharın müjdecisi ve ölümsüzlüğün simgesidir. Eskiden şeftali dallarının ve oklarının kötü ruhları kovduğuna inanılırdı.
Kore'de: Benzer bir inanıştan dolayı, Koreliler ölmüş atalarına sundukları meyve tabaklarına asla şeftali koymazlar. Çünkü şeftalinin atalarının ruhunu kaçıracağına inanırlar.
